Esfahan is met afstand de mooiste stad die we in Iran tot nu toe hebben bezocht. De Lonely Planet heeft het over Iran's meesterwerk, 'een juweel van het oude Perzië' en 'een van de fijnste plekken van de Islamitische wereld'. Jochem en ik zijn vooral gecharmeerd van de prachtige bruggen en het reusachtige Naqsh-e Jahan plein (Imam Square), het op twee na grootste plein ter wereld.

Busreis
De reis naar Esfahan vanuit Shiraz ging niet helemaal soepel. De bus moest om het half uur stoppen omdat de koppeling niet goed werkte. Midden in de nacht stopte de bus op de snelweg ook met een andere reden; de chauffeur liep naar ons toe en begon plotseling tegen Jochem en mij in het Farsi te schelden! Waarschijnlijk was hij boos dat wij met twee jonge meiden aan het praten waren. Gelukkig kregen we de steun van andere passagiers, die tegen de chauffeur te keer gingen. Een jongen achter mij verontschuldigde zich zelfs voor zijn landgenoot. Ik vertelde hem dat dit de eerste Iraniër was die onvriendelijk tegen ons was geweest.

Hotel
Rond een uur of 5 's ochtends kwamen we aan het in het hotel, dat net als in Shiraz vol bleek te zitten. Maar dit keer hoefden we niet op de kale grond te slapen, maar mochten we een bank gebruiken.

Vroeg in die morgen besloten we naar de Armeense (Christelijke) wijk te gaan in Esfahan. Soms vergeet je even dat er in Iran ook andere bevolkingsgroepen leven... Er staan hier zelfs een aantal kerken!

Bruggen
Esfahan staat vooral bekend om de prachtige bruggen (11 in totaal). Een aantal daarvan zijn gebouwd in de tijd van het koninkrijk van de Safaviden, rond de 16e eeuw. Vooral met zonsondergang deed mij de okergele kleur een beetje denken aan Florence, zie ook de foto die ik er van maakte. Naast de rivier (de Zayandeh), in het gras, zijn deze dagen allemaal families aan het picknicken vanwege Norouz, het Perzisch nieuwjaar. Voor de Amsterdammers: stel je het Vondelpark voor tijdens een zonnige lentedag...

Zo gebeurde het dat we tot twee keer toe door een familie werden uitgenodigd om mee te eten. Ik heb werkelijk nergens zo'n vriendelijk en gastvrij volk mogen meemaken als hier in Iran. Zo bijzonder! Je wordt er gewoon verlegen van. Vaak is er een iemand in de familie die een beetje Engels kan (meestal een jonge dochter). Ze willen dan alles van ons weten, en vooral of we al getrouwd zijn of niet. Want o wat zouden ze graag met een rijke Nederlander trouwen... Foto's laten zien van familieleden vinden ze overigens helemaal geweldig, daar heb ik ook een grappige foto van gemaakt

Voetbal
Ik zat helemaal vol van eerdere etentjes dat ik liever door wilde lopen, maar eind van de middag werden we opnieuw uitgenodigd door een familie. Dit keer 'moesten' we aanschuiven bij een barbecue en werden we volgestopt met kebab en rijst. En iedereen maar vragen waarom ik niet alles op at en of ik het wel lekker vond haha.. Daarna gingen we voetballen met die Iraanse familie! Dat vonden ze helemaal geweldig, bijna iedereen deed mee.

Gisteren hebben het reusachtig plein van Esfahan verkend. Het is oorspronkelijk een paleis van Sjah Abbas de Grote, die leefde in de 16e eeuw, dezelfde periode dus als van die bruggen. Het plein is omgeven met grote fontijnen, sfeervolle bazaar's en een indrukwekkende moskee. Jochem en ik hebben er bijna de hele dag rondgehangen.

Waterpijp
Ook zit er in een van de gangen van dit paleis, of eigenlijk ergens in de kelder, een typisch oosters theehuisje. Diep verscholen in de grond zitten hier de plaatselijke mannen hun waterpijp te roken, hun drankje te drinken en zaken te doen. Uiteraard hebben Jochem en ik ook gerookt, samen met een Iraanse jongen. In dat theehuis hingen ook allemaal oude wapens en allerlei foto's van bekende Iraniers. Die jongen die naast ons zat - macho type, vrijuit pratend over hoeveel seks hij iedere week heeft - hield plotseling zijn mond toen we vroegen wie er op een bepaalde foto stond. 'Hier kun je beter niet over politiek praten', zei hij. 'Alle muren hebben oren'. Ohja, we zijn in Iran...

Joden
Lopend naar het hotel, werden we gisteravond plotseling aangesproken door twee joodse zussen en hun kleine broertje Jozef. Wacht even, joden? Hier in het antisemitische en Israel-hatende Iran? De twee dames vertelden dat ze met 1200 in een aparte wijk in Esfahan wonen. Ook vertelden ze dat ze binnenkort op een illegale manier naar Israel willen gaan, en dat ze daar grote problemen in Iran door kunnen krijgen. Wist je dat mensen, ook uit Europa, die Israel hebben bezocht de toegang tot Iran wordt geweigerd?

Iran blijft een land met grote contrasten. Hoe beter je het leert kennen, hoe hypocrieter en onbegrijpelijker het wordt. Maar wel ongelofelijk interessant!