We zitten hier pas twee dagen maar we beginnen ons aardig thuis te voelen in Santiago. De mensen zijn heel open en gastvrij. Het is een hele westerse, Amerikaanse stad, maar tegelijkertijd ook wel met veel armoede en grote contrasten tussen arm en rijk.

Vandaag was onze eerste echte informatieve dag. We hadden we een afspraak op de Universiteit van Chili, midden in de stad. Daar werd speciaal voor ons een college met Chileense studenten ingericht. Dat ging over de stedelijke planning, maar de communicatie ging wat lastig want ze konden niet echt Engels (en wij nauwelijks Spaans, hoewel we het beginnen op te pakken). Daarna hebben we zelf uit de losse pols ook een college gegeven over Nederland. Op het bord tekenden we Europa en Nederland en vertelden we een aantal aardrijkskundige basisdingen, was heel leuk om te doen!

Duur
Je merkt wel dat studeren hier echt alleen voor de elite is. Het is heel duur om te studeren, 400 euro per maand. Dat is echt heel veel geld hier (veel meer dan een maandloon voor de onderklasse).

Hierna hebben we natuurlijk naar het Nederlands Elftal gekeken. Met Chileens commentaar, leuke ervaring!

Later op de dag (18 uur) hadden we een afspraak met een Nederlands gezin in een arme wijk van Santiago. Zij willen hier een soort opvang realiseren vanuit de kerk. Ze zijn dus heel afhankelijk van giften en zijn nu zelf dus ook heel arm. Maargoed het was een heel avontuur om daar te komen! We stapten namelijk in een regiobus (tourincar) ipv een kleine stadsbus. Dus die ging de snelweg op en de eerstvolgende stop was 70 kilometer verder!! Toen we het gevoel kregen dat er iets niet klopte (opeens geen huizen meer langs de weg), ben ik met een aantal Chileense medepassagiers gaan praten. Dat ging eerst heel lastig (handen en voeten), maar later was een meisje die wel wat Engels kon.

Terug
Bij het eindpunt in die andere stad wilde ze ons helpen om de bus terug te nemen, maar toen kwam er een anders Chileens meisje die aanbood om met haar vader ons helemaal terug te brengen! (op de foto zie je al onze helpers in dat dorpje) Dat was echt super aardig! We zijn ook nog met haar naar huis gegaan, daar kregen we wat te drinken van haar ouders. En toen dus 70 kilometer terug rijden! Wat een gastvrijheid! We hebben uiteindelijk maar wat stroopwafels gegeven uit Nederland en de benzine betaald! Maar zoiets is eigenlijk onbetaalbaar!

Vangnet
Bij die Nederlanders aangekomen in die arme wijk kregen we een uitgebreide warme maaltijd. Zij hebben kort vertelt waarom ze naar Chili zijn gekomen (zagen het als een soort roeping om hier arme mensen te helpen) en verder was het allemaal heel informeel. Ze vertelden onder andere over de grote kloof tussen arm en rijk in Chili. Je hebt hier totaal geen sociale zekerheid (geen sociaal vangnet). Het is hier allemaal heel Amerikaans en dus kapitalistisch. Iedereen moet zichzelf maar zien te redden. Je moet het zo zien dat de economie in handen is van grote Amerikaanse bedrijven. Dat was in de tijd van Allende al zo. Als socialist wilde Allende die grote bedrijven (voornamelijk de mijnindustrie) nationaliseren en daarmee de samenleving meer gelijk maken. Maar stuitte toen op veel verzet van de kapitalisten, die vanzelfsprekend gesteund werden door de VS. Zo is uiteindelijk dictator Pinochet aan de macht gekomen. Even de recente geschiedenis in en notendop.

Wantrouwen
Verder merk je hier ook heel erg het wantrouwen tegenover de armen. Sowieso heeft iedereen hier een groot hek voor het huis. Contact tussen de verschillende bevolkingsgroepen is er nauwelijks, en dat voedt het wantrouwen alleen maar verder. Wat men niet kent, dat vindt men al gauw ´vreemd´. De Nederlanders vinden deze angst allemaal overdreven en vinden het hier redelijk veilig. Volgende week dinsdag gaan we met een vriend van hen een wijk in vlakbij het centrum. Deze vriend helpt hier daklozen door ze eten te geven en met ze te praten. Hij heeft al een aardige vertrouwensband opgebouwd met hen, en hij spreekt over hen met veel respect.

Chili is een mooi land en Santiago een bijzondere stad (de bovenste foto vind ik zelf heel mooi). Het is echt een land met contrasten. Vrijdag spreken we met een professor die ons meer kan vertellen over de spreiding van de bevolking over de stad. Hij heeft ook veel onderzoek gedaan naar de effecten van al die gated communities, de afgesloten woonblokken. En daarna natuurlijk naar het grote plein om naar de Chileense voetbalploeg te kijken!